We schrijven de jaren veertig van de vorige eeuw. In het dorp verschenen affiches aan de muren. Ze spraken een taal van uitroeptekens, hoofdletters en onbehouwen Duits, en door de kracht van die tekens zweefden, vielen, nee dwarrelden plots massa's papier naar beneden. Het waren honderdduizenden lange strookjes, dertig centimeter lang en een centimeter breed, zwart langs de ene kant en zilver langs de andere. Het waren spreeuwenwolken, wervelwinden,exotische regens. Het was als de verschijning van een geest.

De kinderen van het dorp verzamelden de strookjes, trachtten ze te lezen door ze te weken in azijn of de zilveren kant te verhitten boven een kaars. Maar er werd geen geheime boodschap zichtbaar.

Kort daarna zweefden, tuimelden, nee vielen Amerikanen en Britten uit de lucht, ze vielen uit B52-Liberators en Halifaxes, en zij hadden de strookjes uitgegooid om de Duitse radars te misleiden. Hun geallieerde lichamen waren getraind en ingeënt, opgeleid in sabotage, ze hadden de kunst geleerd om nooit wanhopig te worden maar altijd alert te zijn, wantrouwig, en ze zouden met hun leven het vaderland dienen. Ze waren klaar om vogels te zijn in de lucht, aan adembenemende parachutes. Tot plots schijnwerpers hen vingen in hun licht. Op dat moment pas voelden ze voor het eerst het echte gewicht van hun leven. Een pluimpje, nee dat waren ze niet. Ze voelden ineens de gekoesterde foto op hun borst, deze luchtkapiteins en luchtmatrozen, nu plots gedoodverfd als martelaars.

Iedereen weet dat engelen groot, ijl, wit en onkwetsbaar zijn.

En als die piloten nu 's moderne engelen waren?

Gezegend zijn uw snijwonden, als ge valt als een engel.

Of was het meer als een gewonde valk? Nee, het waren engelen. Want hoe noemt ge anders dat luchtpersoneel met open beenbreuken, met valschermstof als vleugels, met aureolen van vliegtuigonderdelen, bloedend als een rund, neerzwevend onder struiken onder het hemelse gezang van ambulances en afweergeschut? Zoals zij door de lucht konden vallen, dat doet geen mens hem na.

Zag u ooit iemand vallen? Hoorde u plots iets zwaars neerploffen? Dacht u daarbij aan meteoorresten, fragmenten van satellieten, stenen die loskwamen uit een bouwval, of loszittende pannen? Of dacht u aan een mens?

Vlak voor de gevallen piloot stond Louis, zijn fiets in de hand. Hij kwam terug van het veld, en had het vliegtuig zien neerkomen. Hij kon geen Engels spreken met de piloot, kon alleen maar OK zeggen. Hij kon hem niet neerhalen en zei dat hij snel thuis een laddertje ging halen.

'OK?' vroeg Louis

Koen Peeters, augustus 2007